PORZĄDEK MSZY ŚWIĘTYCH:

  • dni powszednie: 7.00, 8.00, 18.00 oraz w piątki o godz. 19.30 (w Kaplicy Rycerskiej – wejście tylko od strony wieży)
  • niedziele, uroczystości: 7.00, 8.30, 10.00 (młodzieżowa), 11.30 (dziecięca), 13.00, 18.00;
  • święta nieuznane państwowo: 7.00, 8.00, 18.00;

PORZĄDEK NABOŻEŃSTW:

  • Droga Krzyżowa: piątki Wielkiego Postu: 7.30 (dorośli), 16.30 (dzieci i gimnazjaliści), 17.15 (młodzież szkół średnich i dorośli);
  •  Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP w niedziele po pierwszej Eucharystii
  • Gorzkie Żale z kazaniem Pasyjnym: niedziele Wielkiego Postu, 17.15
  • Nowenna do NMP Wspomożycielki Wiernych: środy, 17.15
  • wypominki, nabożeństwa majowe, czerwcowe, październikowe, środowe, czwartkowe: codziennie, 17.15

SPOWIEDŹ:

Kapłan posługuje w konfesjonale już na 15 minut przed rozpoczęciem każdej  Mszy św.

 

 

45 rocznica powstania parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Lubinie

W świątyni parafialnej pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Lubinie na przestrzeni wieków modlili się katolicy, luteranie, prawosławni i grekokatolicy. Warto zatem przyjrzeć się historii tego miejsca i jego walorom.

Historia dawniejsza

Początki życia parafialnego w Lubinie sięgają XII wieku i związane są z kościołem na terenie Starego Lubina – osady na ważnym szlaku handlowym z Magdeburga do Wrocławia i Kijowa, która pod koniec XII w. staje się miastem na prawie polskim. Rozwój handlu i rzemiosła prowadzi do powstania nowego miasta i drugiej drewnianej świątyni, ufundowanej prawdopodobnie przez Henryka Brodatego i św. Jadwigę około roku 1205, dedykowanej Najświętszej Maryi Pannie. W roku 1288 nadano temu nowemu miastu prawo magdeburskie, co jeszcze zwiększyło jego konkurencyjność. W 1319 r. Stary Lubin zostaje włączony do nowego miasta,  kościół na Starym Lubinie traci swą pozycję, a świątynią parafialną staje się kościół NMP. Najprawdopodobniej już w pierwszej połowie XIV w. rozpoczęto w parafii budowę ceglanej gotyckiej świątyni, której koncepcję wielokrotnie rozszerzano. W tym też czasie legnicki książę Ludwik I, obrawszy Lubin za swą rezydencję, funduje kaplicę zamkową, przy której również powstaje parafia. Budynek kościoła Najświętszej Maryi Panny w obecnym kształcie został ukończony i poświęcony w roku 1511. Niestety, katolicy krótko cieszyli się kościołem, który z takim poświęceniem budowali przez 150 lat. Zniemczony potomek śląskich Piastów, legnicki książę Fryderyk II, podległy wpływowi Kaspra Schwenckfeldiusa – przedstawiciela Lutra na tym terenie – w 1522 r.  porzuca wiarę katolicką. Później  czyni luteranizm religią wiodącą w swym księstwie i tak lubińska świątynia Najświętszej Maryi Panny w 1524 r. staje się miejscem modlitwy protestantów, pozostając nim do 1945 r. Protestanci dostosowali wnętrze kościoła do własnych potrzeb – dobudowali balkony, zmienili układ ław, a w XVII w. dawny ołtarz główny (poliptyk Zaśnięcie Maryi z 1522 r. ) zastąpiono ołtarzem barokowym.

Historia nowsza

Po II wojnie światowej z Lubina i okolic stopniowo wysiedlani są mieszkający tu Niemcy, a z różnych stron przybywa ludność polska. W mieście jest jedna świątynia katolicka i parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, w której posługę dla Polaków sprawował najpierw franciszkanin (1946-1947), a później augustianie (1947-1949). Znaczącym dla życia religijnego Lubina i okolicznych wsi jest rok 1949, kiedy to duszpasterstwo podejmują salezjanie – synowie Księdza Bosko.  Powstaje zespół księży posługujących w Lubinie i sąsiadujących parafiach wiejskich, a w 1951 r. erygowany zostaje dom zakonny pw. Najśw. Serca P. Jezusa. Być może salezjanie nie byli wcześniej specjalistami od duszpasterstwa parafialnego, ale szybko odnajdują się w nowej rzeczywistości i z całą gorliwością podejmują standardową pracę parafialną, organizują naukę religii dla dzieci i młodzieży oraz wnoszą w te obszary akcenty charyzmatu Księdza Bosko. Wkrótce na praktyki wychowawczo-duszpasterskie do Lubina kierowani są klerycy salezjańscy, którzy podejmują nauczanie religii i opiekę nad ministrantami. W 1949 r. kościół Najśw. Maryi Panny przejmują wyznawcy prawosławia, którzy stanowią spory odsetek przybyłej ludności (dobrowolnie i pod przymusem w ramach akcji Wisła). Budynek kościelny jest w marnym stanie, częściowo zniszczony, częściowo zdewastowany, w latach powojennych wywieziono cenne rzeźby i obrazy, a pierwotny ołtarz został zainstalowany jako główny ołtarz katedry wrocławskiej.  W 1951 r. prawosławni otrzymują od władz inne miejsce kultu (kościół na Starym Lubinie), a tzw. „duży kościół” staje się bezużyteczny i podlega dalszej dewastacji. W 1958 r. troska o kościół Najśw. Maryi Panny zostaje zlecona młodemu i przedsiębiorczemu duszpasterzowi parafii Najśw. Serca P. Jezusa ks. Julianowi Cieskowi. We współpracy z parafianami zabezpiecza obiekt kościelny, usuwa przegniłe elementy drewnianego wyposażenia, które pozostało po protestantach i przygotowuje wszystko tak, aby można było w tym miejscu sprawować liturgię dla wiernych. Kościół poświęcił na nowo i nadał tytuł Matki Bożej Częstochowskiej wrocławski biskup Bolesław Kominek dnia 20.12.1959 r. W tym też okresie radykalnie zmienia się sytuacja demograficzna i ekonomiczna Lubina, co związane jest z odkryciem złóż rud miedzi, a następnie ich eksploatacją. Budowane są kopalnie, w 1962 r. powstaje Kombinat Górniczo-Hutniczy Miedzi, a z różnych rejonów Polski przybywają do pracy ludzie, którzy zamieszkują w powstających osiedlach i stają się nowymi mieszkańcami miasta. Dynamikę tych procesów obrazują liczby ludności Lubina w poszczególnych latach: 1946 r.  – 1769; 1950 r. – 2743; 1960 r. – 5471; 1970 r. – 28900; 1980 r. – 67119. Aby zapewnić lepszą opiekę duchową lubińskim katolikom abp Bolesław Kominek w dniu 11.04.1972 r. wydaje dekret, na mocy którego powstaje parafia Matki Bożej Częstochowskiej, obejmująca znaczną część Lubina i kilka okolicznych wsi (Chróstnik, Czynszowice, Czerniec, Koźlice, Księginice, Krzeczyn Wielki, Siedlce, Składowice i Ustronie). Pierwszym proboszczem parafii został mianowany salezjanin ks. Andrzej Reca (1972-1978). Kolejnymi proboszczami parafii byli: ks. Kazimierz Parciak (1978-1988); ks. Jan Pryputniewicz (1988-1994); ks. Kazimierz Pracownik (1994-2003); ks. Franciszek Steblecki (2003-2012). Aktualnie proboszczem jest ks. Paweł Bujak, który objął urząd w 2012 r. Z biegiem lat biskupi (najpierw wrocławscy, a od 1992 r. legniccy) powoływali do istnienia nowe parafie, wydzielone z terytorium parafii Matki Bożej Częstochowskiej, tak że w 2017 r. obejmuje ona tylko centralną część miasta i liczy ok. 13500 mieszkańców. Na terenie parafii, z racji jej położenia, funkcjonuje wiele szkół i placówek oświatowych, zapewniających kształcenie dzieciom i młodzieży. Staraniem parafii zespół duchownych i świeckich nauczycieli religii prowadzi zajęcia dla ponad 2500 uczniów. Oprócz troski o życie duchowe parafian proboszczowie i ich współpracownicy organizowali różne formy służby dzieciom i młodzieży, liczne grupy parafialne, chór i orkiestrę, bibliotekę parafialną, wydarzenia kulturalne (m.in. Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej), działalność charytatywną. Od 1967 r. w parafii posługują także siostry Córki Maryi Wspomożycielki (salezjanki), realizując na różnych polach charyzmat św. Marii Dominiki Mazarello. Od 1984 r. Rodzina Salezjańska w Lubinie wzbogacona zostaje o Salezjańskich Pomocników Kościoła, obecnie zwanych Stowarzyszeniem Salezjanów Współpracowników i Salezjanek Współpracownic. Wspólnota parafialna obdarzona została całym szeregiem powołań kapłańskich (zakonnych i diecezjalnych), powołań do życia konsekrowanego, a także misyjnych. W latach 1979-1988 w świątyni sprawowali liturgię także wierni obrządku grecko-katolickiego. Duszpasterze dbali także o kościół, który z czasem nabierał nowego blasku (konserwacja epitafiów, ołtarza i organów, nowe pokrycie dachowe, posadzka i witraże). Dla ochrony cennego zabytku, jakim jest „duży kościół”, ważne są lata 2008 -2015, w których została gruntownie odrestaurowana fasada kościoła, dach kościoła i wieży oraz zainstalowano oświetlenie tych obiektów. Prace,  wspierane wydatnie przez Prezydenta Miasta Lubina, Radę Miasta, Starostwo Powiatu, KGHM – Polska Miedź, Urząd Marszałkowski we Wrocławiu oraz parafian, rozpoczął ks. F. Steblecki, a ukończył ks. B. Bujak. W 2017 r.  wykonane zostały dogłębne prace remontowo-konserwatorskie w przedniej części nawy głównej świątyni, finansowane przez Urząd Miasta Lubina i parafię. Skutkiem tych przedsięwzięć jest znaczne podniesienie waloru estetycznego kościoła, będącego głównym zabytkiem miasta. 

Ważniejsze elementy zabytku

Ołtarz: barokowy z  XVIII w.  pierwotnie o charakterze protestanckim, w który został wpisany obraz Matki Bożej Częstochowskiej, nieznanego pochodzenia. Ponad obrazem znajduje się niewielkich rozmiarów rzeźba pelikana karmiącego swą krwią pisklęta (symboliczne przedstawienie Eucharystii), a jeszcze wyżej znak Boga Trójjedynego – trójkąt otoczony promieniami z wpisanym Imieniem Bożym (w języku hebrajskim JHWH).

Sakramentarium: wykonane z piaskowca (przed Reformacją umieszczano w nim Najświętszy Sakrament), pochodzi z XV wieku, ma wysokość 10 metrów, znajduje się po lewej stronie ołtarza i jest najcenniejszym zabytkiem kościoła.

Ambona: późnorenesansowa kazalnica z 1623 r. ozdobiona jest figurami Świętych Apostołów i Ewangelistów (tych ostatnich otaczają dodatkowo złote motywy roślinne), oraz aniołów, a zwieńczona  rzeźbą Chrystusa.

Stalle: ławy ozdobione niewielkich rozmiarów obrazkami, na których czas odcisnął już swoje piętno i niewiele na nich zobaczymy (na jednej ze stall widnieje lew spoczywający u podnóża wieży, dwa węże, skrzyżowane ze sobą łopaty).

Epitafia: epitafia drewniane z XVI wieku (ewenement na skalę europejską) oraz epitafia kamienne i płyty nagrobne z różnych okresów, przedstawiają rycerzy i osoby świeckie.

Krucyfiks: z późnogotycką rzeźbą Chrystusa nadnaturalnej wielkości, znajduje się w ostrołuku pod sufitem, pomiędzy nawą główną a prezbiterium.

Organy: prospekt organowy z dekoracją barokową datowany na 1785 r.

Wieża: dzwonnica jest połączona łękiem (zamkniętym, nadwieszonym gankiem) z murami kościoła, a powstała z przebudowy jednej z XIV-wiecznych baszt obronnych miasta w drugiej połowie XV wieku (na najwcześniejszym z dzwonów lubińskich widniał rok 1451). Podwyższano ją w wiekach XVI, XVII a nawet XVIII. Obecnie wieża ma 60 metrów wysokości i pokryta jest dachem namiotowym.

Witraże (dzieła współczesne): w prezbiterium znajduje się pięć okien ozdobionych witrażami. Na pierwszym z nich ukazano księcia Władysława, ojca Kordeckiego, a także obronę Jasnej Góry. Na drugim witrażu przedstawiono Ukoronowanie NMP, pokłon Trzech Króli oraz św. Annę wraz z Maryją. Trzeci ukazuje Upadek Adama i Ewy, Boga w otoczeniu aniołów oraz stworzenia Boże. Na czwartym widać m.in. Boże Narodzenie i Śmierć Chrystusa, a na piątym Zesłanie Ducha Świętego, Chrzest Jezusa, Zwiastowanie NMP oraz św. Michała Archanioła. W południowej nawie znajdują się trzy witraże. Na pierwszym z nich przedstawiono wydarzenia ewangeliczne: powołanie uczniów, cudowny połów ryb, rozmnożenie chleba. Na drugim i trzecim ukazano wydarzenia, o których czytamy w Dziejach Apostolskich: uzdrowienie chromego przez Apostołów Piotra i Jana, wystąpienie św. Szczepana oraz męczeńską jego śmierć, nawrócenie Szawła, udzielanie chrztu i przekazywanie Ducha Świętego przez nałożenie rąk. W północnej nawie, gdzie mieści się kaplica św. Barbary, widzimy witraż, na którym przedstawiono Patronkę Górników, jej nawrócenie i męczeńską śmierć oraz herb górniczego miasta Lubina.

Obchodząc 45-lecie istnienia parafii dziękujemy nade wszystko duchownym i świeckim, którzy sumiennie i z oddaniem pracowali i pracują w parafii dla chwały Boga i wspólnoty Kościoła oraz ku pożytkowi lokalnej społeczności Lubina.